W nowym Prawie przedsiębiorców postanowiono uregulować zjawisko, które dotychczas pozostawało poza sferą regulacji i wprowadzono pojęcie działalność nieewidencjonowana. Nie jest to działalność gospodarcza, choć ma z nią dużo wspólnego. O tym, czym jest działalność gospodarcza, możesz przeczytać TUTAJ.

Działalność nieewidencjonowana – definicja

W art. 5 ust. 1 projektu ustawy  – Prawo przedsiębiorców działalność nieewidencjonowana to:

działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej.

Czyli ważne są 3 kwestie:

1. PODMIOT – wyłącznie osoba fizyczna może prowadzić działalność nieewidencjonowaną, spółki – niestety nie;
2. PRZYCHÓD – nie może przekroczyć połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, które obecnie wynosi 2100 zł brutto;
3. TERMIN – w okresie ostatnich 5 lat dana osoba fizyczna nie wykonywała działalności gospodarczej.

Uwaga na przekroczenie przychodu

Przekroczenie przychodu (czyli tej kwoty 1050 zł brutto) powoduje konieczność złożenia wniosku o wpis do CEIDG w ciągu 7 dni od dnia, w którym nastąpiło przekroczenie. Od dnia, w którym nastąpiło przekroczenie nasza działalność uznawana jest za działalność gospodarczą.

A co, jeśli już teraz prowadzę „działalność nieewidencjonowaną”?

Dla osób prowadzących działalność nieewidencjonowaną obecnie (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy), istotny jest również art. 188 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej:

Przepis art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców stosuje się również do działalności wykonywanej przez osoby, które w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy – Prawo przedsiębiorców, nie były wpisane do CEIDG lub których wpis został wykreślony z CEIDG wcześniej niż 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy – Prawo przedsiębiorców, nawet jeżeli w okresie ostatnich 60 miesięcy przed dniem wejścia w życie tej ustawy wykonywały działalność gospodarczą.

Czyli ważne są nasze działania podjęte w ciągu ostatniego roku – jeśli wykreśliliśmy się z CEIDG w przeciągu ostatnich 12 miesięcy, nasza działalność nie może zostać uznana za nieewidencjonowaną, musimy odczekać odpowiedni okres.

Co na pewno nie jest działalnością nieewidencjonowaną?

Po pierwsze, wszelka działalność, choćby spełniała warunki działalności nieewidencjonowanej, jeśli jest prowadzona w formie spółki cywilnej. Czyli jedna osoba fizyczna może się nie rejestrować, ale jeśli jest ich więcej i chcą prowadzić działalność wspólnie (czy to w formie spółki cywilnej czy innej spółki) – nie ma takiej opcji.

Po drugie, jeśli do wykonywania naszej działalności niezbędna jest koncesja, zezwolenie lub wpis do działalności regulowanej, również nie możemy prowadzić działalności nieewidencjonowanej. Reglamentacja działalności gospodarczej zazwyczaj dotyczy wrażliwych dziedzin gospodarki państwa i związana jest ze ścisłymi procedurami uzyskania koncesji, licencji itp. Organ, zgadzając się na wykonywanie tego typu działalności chce mieć pewność, że powierza ją odpowiedniemu podmiotowi. Gwarancją dla niego jest również wpis do CEIDG.

————————

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Sprawdź tutaj:

Jakie ułatwienia dla przedsiębiorców będą obowiązywać od 30.04.2018? Q&A

Celem autorów Konstytucji biznesu jest m.in. połączenie w jednym akcie prawnym przepisów dotyczących transgranicznej działalności usługowej, oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych oraz innych zasad prowadzenia biznesu przez firmy zagraniczne w Polsce. Służyć temu ma nowa ustawa o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wraz z wejściem w życie Konstytucji biznesu stracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące przedsiębiorców zagranicznych. Czy wpłynie to jakoś na funkcjonowanie firm obcych?

W pewnym zakresie tak. Wynika to z art. 205 ustawy wprowadzającej Konstytucję biznesu. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca zagraniczny musi w terminie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie Konstytucji biznesu złożyć wniosek o wykreślenie go z Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli wniosek taki nie zostanie złożony to sąd rejestrowy z urzędu wykreśli przedsiębiorstwo zagraniczne z Krajowego Rejestru Sądowego.

W tym samym terminie przedsiębiorca zagraniczny – który zamierza dalej prowadzić biznes w Polsce – musi podjąć jeszcze inne działania. Prawo nakazuje mu bowiem złożyć wniosek o wpis oddziału przedsiębiorcy zagranicznego albo do KRS (spółka) albo do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (osoba fizyczna).

Jeżeli wniosek taki zostanie złożony w terminie i oddział zostanie wpisany do KRS lub ewidencji, to przedsiębiorca nadal będzie posiadał wszelkie dotychczasowe prawa i obowiązki wynikające z koncesji, zezwoleń i ulg przyznanych wcześniej (o ile ustawa lub koncesja nie stanowią inaczej).

Czy zatem przedsiębiorcy zagraniczni powinni obawiać się Konstytucji biznesu? Raczej nie, ale powinni pamiętać, żeby dopełnić terminów na niezbędne formalności.

Więcej o likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego przeczytasz na naszym blogu „Zakończenie działalności”:

http://zakonczeniedzialalnosci.pl/2018/01/08/likwidacja-oddzialu-spolki-gdy-nie-ma-juz-przedsiebiorcy-zagranicznego/

Aby to, co robimy w życiu, móc kwalifikować jako „działalność gospodarcza”, muszą nasze działania spełniać kilka warunków. Wprowadzenie nowego Prawa przedsiębiorców i zastąpienie nim ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wiąże się ze zmianą tych warunków. Dla przedsiębiorców oznacza to jednak wyłącznie pożegnanie z dotychczasowymi ograniczeniami, które w praktyce nie działały.

Dotychczasowa definicja

„Działalność gospodarcza” definiowana  jest obecnie (art. 2 u.s.d.g.) jako:

Zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Nowa „działalność gospodarcza” – co się zmienia?

Co się zmienia? Definicję skrócono i usunięto z niej wskazanie rodzajów działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza to:

zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Nie będzie już trzeba kwalifikować naszej działalności jako działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej, usługowej, poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż lub działalności zawodowej. Podział ten był niedoskonały oraz niekiedy nierozłączny w sposób mało sensowny. Przecież możemy prowadzić jednocześnie działalność zarówno usługowo-budowlaną, jak i wytwórczo-handlową, a obie te działalności mogą być także dodatkowo zawodowe. Wyliczenie miało w założeniu być bardzo szerokie – i było, ale nie stanowiąc ograniczenia nie jest potrzebne.

Elementy nowej definicji

Warto wskazać, co kryje się pod przesłankami działalności gospodarczej w nowej-starej definicji tego pojęcia:

(1) zorganizowanie – muszą być wykorzystane konkretne składniki materialne i/lub niematerialne w definicji, połączone w sensowny funkcjonalny kompleks, który może uczestniczyć w obrocie gospodarczym. „Zorganizowanie” oznacza również podjęcie działań, które czynią naszą działalność widoczną na zewnątrz, np. baner reklamowy, wynajęcie lokalu i zagospodarowanie witryny sklepowej.

(2) zarobkowy charakter – uwaga! Nie jest to tożsame z przynoszeniem dochodu! Możemy ponieść stratę w naszym biznesie i jest to normalne i logiczne, natomiast musimy się nastawić na zysk. Niezarobkową będzie działalność, która od początku zakłada, że nie będziemy czerpać z niej zysku.

(3) ciągłość – wykonujemy pewne czynności regularnie i powtarzalnie. Jednorazowa akcja ze sprzedażą truskawek z ogródka wszystkim sąsiadkom nie czyni z nas przedsiębiorcy. Natomiast jeśli raz do roku sprzedajemy nasze owoce do hurtowni albo na targu, ale czynimy to regularnie co roku i takie są nasze założenia przy rozpoczynaniu działalności, to oczywiście jest to działalność ciągła. Ciągłość nie musi być tożsama z nieprzerwanym wykonywaniem danych czynności.

(4) we własnym imieniu – prowadzenie działalności na swoją rzecz i zaciąganie zobowiązań we własnym imieniu.

Nasza ocena zmiany definicji „działalności gospodarczej”

Zmianę, którą wprowadzić chce ustawodawca, należy ocenić bardzo pozytywnie. Nie ma sensu utrzymywanie archaicznej już definicji działalności, zwłaszcza w sytuacji, gdy faktycznie posługiwano się jedynie wybranymi przesłankami, pomijając rodzaje działalności gospodarczej.

Każdy, kto zetknął się z prokurą wie, że to jest szczególny rodzaj pełnomocnictwa. Owa szczególność polega na tym, że udzielić prokury może wyłącznie przedsiębiorca oraz na tym, że zakres prokury (bardzo zresztą szeroki) wynika z ustawy (czynności sądowe i pozasądowe, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa) a nie z tego, co sobie życzy mocodawca. Dlatego prokury udziela się osobom naprawdę zaufanym.

Prokury może udzielić tylko przedsiębiorca, ale nie każdy. Prawo to ma tylko ten przedsiębiorca, który podlega obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców.

Nie ulega wątpliwości, że chodzi o przedsiębiorców podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego, czyli przede wszystkim spółki osobowe (np. jawna czy partnerska) i kapitałowe (np. akcyjna). Ale czy prokurę może ustanowić przedsiębiorca jednoosobowy? W obecnym stanie prawnym kwestia ta budzi wiele wątpliwości (jak to u prawników często bywa). W sumie to dziwne, dlaczego przedsiębiorca wpisany do KRS ma więcej uprawnień niż ten z CEIDG.

Dlatego dobrze się stało, że autorzy Konstytucji biznesu postanowili w końcu sprawę ostatecznie wyjaśnić i zmienić przepisy Kodeksu cywilnego. Odpowiedni przepis zmieniający znalazł się w art. 3 ustawy wprowadzającej Konstytucję biznesu. Zmienia on m.in. definicję prokury zawartą w art. 109 (1) § 1 kc na następującą:

Prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Oczywiście prokura będzie zgłaszana do CEiDG, podobnie jak obecnie jest zgłaszana do KRS.

Na etapie konsultacji aprobatę dla tego rozwiązania zgłosił m.in. Business Centre Club, którego jestem członkiem:

Nie ma racjonalnego uzasadnienia dla ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do ustanowienia prokury w obrębie przedsiębiorców i przyznania legitymacji czynnej do udzielenia prokury wyłącznie przedsiębiorcom rejestrowym. W związku z tym BCC akceptuje omawianą zmianę w Kodeksie cywilnym, umożliwiającą także przedsiębiorcom prowadzącym jednoosobową działalności gospodarczą ustanawianie prokury.

Ja również zmianę tę oceniam zdecydowanie pozytywnie.

Data jeszcze nie jest pewna na 100%. Odpowiedzi na to pytanie trzeba będzie szukać w ustawie wprowadzającej pakiet ustaw tworzących Konstytucję biznesu. W każdej z ustaw „merytorycznych” projektowany jest bowiem taki przepis końcowy:

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia … – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. …).

Jest to zatem odesłanie do ustawy „technicznej”. W tej zaś ustawie, w art. 1 ust. 1 jest taka propozycja dotycząca Prawa przedsiębiorców (najważniejszej z ustaw):

Ustawa z dnia … – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. …) wchodzi w życie z dniem 1 marca 2018 r., z wyjątkiem art. 18, który wchodzi w życie z dniem 31 marca 2018 r.

Zatem co do zasady Konstytucja biznesu ma wejść w życie w czwartek, 1 marca 2018 r.

Wskazany powyżej wyjątek dotyczy ulgi dla przedsiębiorców rozpoczynających działalność (o czym będziemy jeszcze pisać).

A jak będzie w rzeczywistości z tym wejściem w życie? To zależy od tempa prac w parlamencie.